De naam suggereert het al. De jaren nul brachten weinig goeds op het gebied van privacy en veiligheid. Het is mij iets te makkelijk om het over 9/11 en de nasleep te hebben. Ik kies daarom voor een andere benadering. Ik wil twee belangrijke ideeen behandelen die volgens mij in de jaren nul volwassen zijn geworden. De eerste is beschreven in het boek The Culture of Control (2001) van de Amerikaanse criminiloog David Garland. De tweede is het idee van de risicosamenleving, verwoord in Risikogesellschaft – Auf dem Weg in eine andere Moderne (1986) van Ulrich Beck. De twee schrijvers resoneren krachtig in wat misschien wel het belangrijkste Nederlandse boek van de jaren nul is: De Veiligheidsutopie van Hans Boutellier. Ik laat het oordeel aan de lezer over.

- Het einde van de jaren nul (2): de risicosamenleving (De Naakte Mens, 29 december 2009)
- De filosofie van de jaren nul is mistroostig (de Volkskrant, 22 december 2009)